Aðalatriðið er, að konur eigi að fá að klæðast þeim flíkum sem þær sjálfar kjósa.  Það eru grundvallarmannréttindi.  Ef þær eru kúgaðar til að klæðast búrkum, er kúgunin vandamálið, ekki búrkan.  Við þurfum að standa með þessum konum í réttindabaráttu þeirra, ekki fordæma þær.

Með svona vitringa við stjórnvölinn er það nú ekki beint tilhlökkunarefni að verða gamall á Íslandi, og ekki er hægt að segja að það sé gæfulegt að vera gamalmenni á Íslandi í dag, þegar lífeyrissjóðirnir eru hver af öðrum að skerða áunnin réttindi fólks.  

Ég vona að stjórnendur Icelandair skilji ábyrgð sína og átti sig á því að þeir eru að gambla með fjöregg almennings, - lifibrauð hans í ellinni.

Og guði sé þökk fyrir fegurðina!

- eða skynja ég vott af öfundsýki?

Undirtónninn í Frakklandi er auðvitað sá að blæjubannið snýst um ótta vestrlænu samfélaganna við islam.  Dettur kristnu fólki í hug að banna nunnum að ganga með sínar slæður eða höfuðbúnað?  Höfum við ekki öll þann þroska að umbera það að nunnur gangi með fáránlegan höfuðbúnað ef þær kjósa svo?

Grunngildin eiga ekki að felast í því að banna konum að klæða sig á þann hátt sem þær kjósa, þau eiga að snúast um að frelsi þeirra til að vera eins og þeim sýnist sé tryggt.  Það er það eina sem skiptir máli.  

Auðvitað þýðir það það, að engin kona á að þurfa að ganga í búrku gegn vilja sínum, og auðvitað vitum við að stór hluti kvenna gengur í slíkum klæðnaði vegna samfélagslegs og trúarlegs þrýstings. Það er það sem þarf að uppræta.  Sorglegast er að þrýstingurinn og kúgunin eru sterkust í afdönkuðum karlasamfélögum þar sem konur hafa minnst um frelsi sitt að segja.  Þar er verk að vinna við að rétta hlut kvenna og það er brýnt og mikilvægt verkefni.  Á nákvæmlega sama hátt eiga konur rétt á því að flíka kvenleika sínum ef þeim sýnist og langar til, án þess að vera dæmdar fyrir léttúð og lauslæti.  Franskar konur hafa hingað til kunnað vel að meta þann rétt sinn.  Það er óþolandi þegar kvenlíkaminn er stöðugt gerður að skotspóni hugmynda um hreinleika eða glyðruhátt og konur dæmdar og fordæmdar fyrir útlit sitt - í hvora áttina sem það er!  Þetta er einfaldlega í þeirra eigin höndum, hafi hugmyndir um sjálfsákvörðunarrétt konnunnar yfir eigin líkama og þar með útliti yfir höfuð eitthvert gildi.

Þessa fáránlegu umræðu þarf að rífa upp úr því fari að snúast um það hvað konur mega og mega ekki, og beina henni inn á þá braut að konur eigi að vera frjálsar að því að vera eins og þeim sýnist, burt séð frá ÖLLU öðru.  Við þurfum að vinna saman að því að sá réttur sé þeim tryggður svo að umburðarlyndi og náungakærleikur fái þrifist á ný.

"Bergþóra Jónsdótt hugsar um allt góða íslenska byggið og hveitið frá Þorvaldseyri sem hefur farið í brauðbakstur á heimilinu síðustu misserin og vonar að undir jöklinum þrífist áfram bleikir akrar og slegin tún, þrátt fyrir hamfarirnar núna."

Manni þótti það ótrúlegt þegar hægt var að kaupa í fyrsta sinn alíslenskt kornmeti til brauðgerðar. Svo kom það ánægjulega í ljós, að þetta var gæðavara sem gerði allt brauð miklu betra.   Það yrði synd ef kornræktin leggðist af, og ég vona að til þess komi ekki.  Brauð með venjulegu útlendu verksmiðjuhveiti er ekki það sama og brauð sem bætt er með þessu bragðmikla og kjarngóða íslenska korni.  Ég óska bændum eystra alls hins besta og vona að þetta fari allt vel. 

Til eru heimildir um að margir hafi farist í snjóflóði að mig minnir á 17. öld við Siglunes, þegar fólk var á leið til eða frá kirkju á jólanótt.

Í kaupstaðnum sjálfum hafa oft fallið snjóflóð.  Á sjöunda áratug síðustu aldar féll snjóflóð á hús við Fossveg og skemmdi mikið og mildi að ekki varð manntjón.  Fossvegur stendur í hlíðum Stráka og var þá efsta gatan í norðurhluta bæjarins.  Það var því furðulegt svo ekki sé meira sagt, þegar skipulagsyfirvöld í bænum ákváðu að byggja ofan við Fossveginn.  Það kalla ég að storka örlögunum, jafnvel þótt snjóflóðavarnir séu komnar til sögunnar í dag.  

Héðinsfjarðargöngin eru svo auðvitað á bandvitlausum stað og verst er eyðileggingin á þeim fallega eyðifirði sem Héðinsfjörður var.  Göngin hefðu átt að vera vestan við Hólshyrnu, í Hólsdal eins og Y í laginu og tengja Fljótin líka við þessa bæjarkjarna.  Það hefði réttlætt kostnaðinn, auk þess sem þá þyrfti ekki stöðugt að vera að bera grjót og möl í veginn inn á Almenningum sem virðist vera í frjálsu falli svo gott sem niðrí sjó. Að auki er Hólsdalur mun snjóléttari en Skútudalur. Þótt þeir sem byggi göngin viti það ekki, þá hafa margoft fallið snjóflóð í Skútudal.  

Annars er auðvitað hvergi yndislegra en á Siglufirði. 

Það myndi ég kalla ólöglega skattheimtu. Peningurinn er rukkaður inn í ákveðnum tilgangi, en að hluta notaður í annað.  RÚV veitir ekkert af sínu.

Svo vona ég að Liljurós, (þ.e. með u-i, ekki Liljarós), verði leyft sem karlmannsnafn.  Annað væri kjánalegt.

Nafnið Bergmann er til dæmis til sem eiginnafn, millinafn og eftirnafn.  Þannig væri tæknilega hægt að heita Bergmann Bergmann Bergmann. 

 Hér kemur glefsa úr gömlum pistli sem ég skrifaði um hlutverk mannanafnanefndar

Ég er ekki frá því að það ætti að breyta hlutverki mannanafnanefndar. Í stað þess að vera úrskurðarvald um hvað fólk "má" heita, ætti nefndin að vera til ráðgjafar um val á nöfnum - ekki bara á fólk, heldur líka - og kannski ekki síður, á fyrirtæki. Mér sýnist ekki veita af í þeirri grein. Enn bendi ég þó á nafn Betrunarhússins sem eins besta nafns á íslensku fyrirtæki. Betrunarhúsið er líkamsræktarstöð - nafnið svo fullkomlega við hæfi, og með sterk tengsl við sögu og hefð. Hvaða snillingur átti hugmyndina að þessari nafngift?

Nöfn fólks hafa svo miklu tilfinningalegra gildi fyrir þá sem gefa það og þá sem bera það en nöfn fyrirtækja - og ástæðurnar fyrir sérkennilegum mannanöfnum geta verið margar. Allir eiga ættingja með skrýtin nöfn, eða bera þau jafnvel sjálfir. Ég hef verið að velta fyrir mér nafninu Satanía, sem fékk ekki náð fyrir augum mannanafnanefndar. Mannanafnanefnd styðst við fimm atriði í úrskurði um nöfn.

1. Þau þurfa að geta tekið íslenskri eignarfallsendingu eða hafa unnið sér hefð í íslensku máli.
2. Þau mega ekki brjóta í bág við íslenskt málkerfi.
3. Þau skulu rituð í samræmi við íslenskar ritvenjur nema hefð sé fyrir öðrum rithætti þess.
4. Þau mega ekki vera þannig að þau geti orðið þeim sem bera þau til ama.
5. Stúlku má aðeins gefa kvenmannsnafn og dreng aðeins karlmannsnafn.

Þessar kröfur ætti nafnið Satanía allar að standast, en mig grunar - án þess að muna fyrir víst, að nafninu hafi verið hafnað á forsendu fjórða liðarins: að talið hafi verið að nafnið gæti orðið barninu sem átti að bera það, til ama. Ég er sannfærð um, að með því að gefa opinberri nefnd vald til að úrskurða um nöfn á þeim grunni hvað gæti hugsanlega valdið einhverjum ama, séu grundvallarmannréttindi brotin. Hvernig í ósköpunum á þetta fólk að vera þess umkomið að meta slíka hluti. Fjöldi fólks ber nöfn sem vísast er að einhverjum þætti ami af að bera. Hrappur og Ljótur eru prýðileg nöfn, en hafa neikvæða merkingu í hugum margra, jafnvel þótt ljótur geti líka þýtt bjartur. Yrði karlmannsnafninu Heiðinn hafnað, þótt Kristinn sé leyft? Ekki er víst að aðstandendur Sataníu séu kristnir. Varla er það kvenmyndin af Satan sem vefst fyrir nefndinni, þegar Erlar, Liljar, Annar og Fjólar eru allt gjaldgeng karlmannsnöfn.

Oftar en ekki finnst manni mannanafnanefnd á hálum ís í úrskurði sínum um nöfn sem engin ástæða ætti að vera til að hafna af málfræðilegum ástæðum eða á grundvelli íslensks ritháttar. Nýtt dæmi er Engifer. Hvað er það öðru vísi en Kristófer? Er það kryddjurtin sem fer fyrir brjóstið á mannanafnanefnd? Þarf jurtin að vera falleg, eins og sóley, til að megi nota hana sem mannsnafn? Varla snýst það um hvort plantan er æt, því bæði Hvönn og Fífill eru leyfileg mannanöfn.